El soberanismu

De mano, pue entendese por soberanismu una reclamación o llucha pola soberanía. Na filosofía xurídica y política moderna, soberanía ye talantada como una capacidá última de decisión, el poder decisoriu en cabera instancia y sobre les últimes y decisives custiones (Carl Schmitt).

Nesti sen, resulta bultable que, hasta 1945, yeran los Estaos los depositarios canónicos de tala soberanía (poder pa faer una declaración de guerra, billateralismu con otros Estaos, ordenamientu constitucional y supervisión de les comunidaes étniques, rexones y nacionalidaes integraes nél). A lo llargo de la Guerra Fría y, depués, la constitución de grandes bloques "imperiales" y supranacionales, y el procesu de la Globalización, fizo que la Soberanía efeutiva d´un Estáu-nación –sobre manera nel contestu européu del ensame d´una bayura de naciones impotentes y integraes na U.E.- amenguara de manera bultable. Nesti sen, el Reinu d´España configuráu comoEstáu de les Autonomíes nun almite, de manera canónica y muncho inspiráu pol xacobinismu francés, soberanía dala a les comunidaes autonómiques integrantes, tando esi mesmu Reinu muncho amenrogáu énte les Alliances Internacionales (E.E.U.U., OTAN) y sociedaes supranacionales (U.E.). Pero la soberanía efeutiva de cada entidá (una comunidá autónoma, un Estáu) ha contrastase y completase cola soberanía histórica, ye dicer, la soberaníaorixinaria y fundante de soberaníes posteriores. Y asina, el Principáu d´Asturies, heriedu direutu del Reinu d´Asturies, pue y debe reclamar la soberanía orixinaria y fundante d´otres unidaes postreres qu´exercen o reclamen soberanía, neto, el Reinu d´España.

L´erru pergrave de gran parte de los movimientos y soflames que se dicen "soberanistes" n´Asturies consiste n´homologar la so llucha a la llucha independentista d´otres realidaes onde hai seutores muncho numberosos que la reclamen n´España y contra España (Vascongaes y Cataluña). El soberanismu astur, por pura consideración histórica del problema, nun ye necesariamente independentista, ya inda pue ser contrariu al independentismu. En tou casu, esa dixebra hipotética sedría un fechu accidental o de conveniencia meramente práctica nun futuru hipotéticu, y amuesa una respuesta énte la custión cimera: qu´Asturies yá ye soberana, y nun tien que reclamar a entidades soberanes la "concesión" de soberanía nin naide-y la tien que dar.

Asturies ye la soberanía fundante d´otres soberaníes posteriores dende la dómina de la llucha contra un Califatu (sieglu VIII). El "derechu a decidir" de les proclames dixebriegues d´otres comunidaes nun pue ser tamién el llema d´un patriotismu astur, una y bones l´estatutu xurídicu y fundante de la nación asturiana ye completamente estremao del estatutu de los vascos, gallegos o catalanes. La única Comunidá Histórica del actual Reinu d´España ye´l Principáu d´Asturies, como s´atestigua que namái Asturies caltién esi memsu nome ininterrumpidamente dende´l sieglu VIII como entidá política soberana. Namái Asturies pue faer usu del títulu de Soberana al empar de la Soberanía (cada vuelta más amenorgada) del Reinu d´España. Lliteralmente –nel sen más puramente medieval, y llexítimu- un Principáu ye una unidá política soberana que s´asocia a otra entidá más grande (en población y en tarrentoriu) ensin mediar conquista nin sumisión. España, y anantes Castiella, nun conquistó Asturies. Fue Castiella la dixebriega, non Asturies. El fechu continxente de que la Constitución vixente (1978) o el desendolcu del "Estáu de les Autonomíes" nun reconoza estos principios de Soberanía fundante y orixinaria nun elimina la soberanía astur mesma. Da fechu, la Soberanía cobra vida per aciu del exerciciu y de les decisiones efeutives en momentos clave de la historia. Por exemplu, la Soberanía reivindicada pol pueblu asturianu y la Xunta Xeneral del Principáu énte la invasión napoleónica y el esaniciu de la soberanía nel Reinu d´España (1808).

Fonte: Finxospedia