Este es un blog destinado a recopilar notas y artículos referidos al Nacionalismo Asturiano, su pasado, su presente y su futuro. Asturies como País. Asturies como nacionalidad histórica.
CRÓNICA PERRUNA Y PERRONERA DE XIXÓN
Carlos X.
Nesta provincia cada vez más provincia, que oficialmente s´enchipa con ser Principáu, el matrimoniu o pareya n´edá núbil nun tien más d´un fíu. Lo normal ye que tengan perru. En Xixón hai más perros que persones. De xuru, hai más perros que rapacinos. Toles cais llenes de cagallones de perru. Nel Parque Los Pericones nun hai onde se sentar. Antañu prestábame chame en prau a la llarga a ver, como Zapatero, la evolución de les ñubes. Yá ta too tapizao de moñalaes d´estos nuevos “asturianos” del sieglu XXI. Xente cosmopolita y gocho, que caga o dexa cagar na vía pública. En Xixón tengo visto inda a perrinos vistíos de pretaporter en carrín de neñu, talo como los cachorros humanos. Esta xungla d´asfaltu que yá ye Xixón ye una mecigaya de nadería y bobería: perros que s´apropien de los praos públicos, perros en sustitución de los neños y que los espanten a lladríos. Ye aquello l´epítome del fracasu demográficu d´una nación que nun quier ser nación, pero nin tan siquiera quier ser comunidá humana provinciana con un mínimu de viabilidá. Nun se tresmite la cultura asturiana porque yá nun queden neños a los que poder tresmitila, y los perros de raza o los ratoneros, da igual, nun se van apuntar a les clases de llingua asturiana. Pareyina ensin pecáu anticoncebida, perrín sobrealimentáu y cagalera en prau públicu. Esto ye la mocedá de gran ciudá supuestamente astur: embudu musculosu de prexubilaciones y demás rentes paternes, colos imprescindibles tatuaxes, aros na ñapla y demás signos evidentes d´africanizacón. Eso y les gorres cola bisera p´atrás, masque haiga un sol de xusticia enfrente. Siempres dixera yo que ser modernu ye ser bobu. El rock cantáu n´inglés garbanceru, afaláu polos munícipes en cuenta del folk más propiu del país fue lo que mandó esti veranu. Carnes sudaes con tatuaxes y perendengues, focos d´infección perruna y la invasión más espantible de los “kebaps” (como demontre se diga), los sitios esos de la comida basoria turca, definitivu signu de la muerte de lo que fue un País arguyosu y una de les naciones más vieyes d´Europa.