Confederalismu

El confederalismu horizontal nun acepta qu´un Estáu arrogante "otorgue" soberanía o autonomía a entidaes contituyentes. El confederalismu horizontal esixe que los pueblos con perfil definíu a lo llargo de la so historia puedan renegociar ellos mesmos colos sos vecinos nel capítulu de les alliances y les federaciones intra-estatales. Esta filosofía política nun acepta nin el separatismu nin tampocu l´estáu unitariu a ultranza. Más bien reconoz el calter abiertu, dinámicu, evolutivu de les identidaes nacionales y rexonales del Estáu Español y refuga la prohibición dogmática de la Constitución de 1978, Carta Magna qu´espreceta de les uniones ente los actuales entes autonómicos –resalviando la de Euskadi y Navarra nun hipotéticu futuru- col envís de recomponer la justicia y llexitimidá histórica d´eses unidaes politiquees subestatales y, eventualmente, cuasi estatales.

Ye dafechamente llexítimo que los actuales ciudadanos del Principáu d´Asturies, del País Lleonés y la Comunidá Autónoma de Cantabria xunzan los sos destinos nuna amplia entidá del Noroeste, autorregulada con una supracámara y una presidencia común, ensin perxuiciu de les trés xuntes anguaño esistentes (a la manera de les Diputaciones forales vasques, que coesisten baxo un Gobiernu Autónomu común de tolos vascos) y de gran parte de les instituciones yá presentes nos trés territorios. El confederalismu tien del so llau la Historia, l´afinidá etnollingüística, el paisax asemeyáu, los intereses económicos complementarios y l´efeutu sinérxicu de la unión que da la fuerza.

Bibliografía:

La España Confederal

El Socialismo de Cada Patria.